6 maand later…

Ondertussen ben ik 6 maanden zwanger. De tijd lijkt nu nog sneller voorbij te vliegen dan dat hij al deed. In het begin van de zwangerschap had ik de typische kwaaltjes: misselijk, veel plassen en moe.

Het misselijk zijn was na een 6 tal weken over. De vermoeidheid heeft plaats gemaakt voor, nog meer vermoeidheid. Ook mijn rug lijkt soms te zijn verpulverd onder een vrachtwagen. Dit kleine wezentje in mijn buik vraagt ontzettend veel energie, maar ik hou nu al ontzettend veel van hem. Het feit dat ik dit avontuur kan delen met Bram als de vader van mijn ongeboren zoon, vind ik fantastisch. Dit voelt zo goed aan.

Waar ik eerst dacht nog veel tijd te hebben voor van alles en nog wat, begint de tijd nu toch wel te korten en het ‘to do’ lijstje lijkt langer en langer te worden. Geboortekaartje regelen, doopsuiker kiezen en maken, geboortelijst opstellen, kleren kopen en klaarleggen, erkenning aanvragen bij het stadhuis. Er komt heel veel kijken bij de geboorte van een kind. Meer dan dat je op voorhand had kunnen weten. De erkenning deden we gisteren. Belangrijk moment vond ik zelf. En morgen wordt ook een superleuke dag, we gaan namelijk het ontwerp van de geboortekaart gaan bespreken. Hier kijk ik erg naar uit. Keep you posted!

De dag na moederdag…

Al enkele dagen voelde ik mij… Anders. Ik kon het heel moeilijk beschrijven. Mijn borsten waren ongelooflijk gevoelig. Mijn humeur schommelde tussen wenen en heel erg blij. Wat was er toch met mij. Bram had een vermoeden dat ik misschien wel eens zwanger kon zijn. Maar ik lachte dit weg, we waren nog maar 3 weken geleden gestopt met anticonceptie. Zo snel zou het bij mij toch niet gaan? Toch?

Op moederdag trakteerde Bram de kinderen en mij op een ontbijtje in Gent. Zalige ochtend met ons viertjes en in de namiddag kwam de familie Van Damme bij ons langs. We babbelden en lachten en moedertjesdag werd goed afgesloten met een lekkere pannenkoek en een stukje taart.

De volgende dag was terug een gewone werkdag voor Bram en een schooldag voor de kiekskes. De hele nacht had ik liggen woelen. Zou ik dan toch zwanger zijn? Zou Bram zijn voorgevoel kloppen? Ik had al enkele weken geleden zwangerschaptesten gekocht. ‘You never know’ Om 6u30 werd ik wakker, ik kon niet meer wachten. Terwijl de rest van het huis nog sliep ging ik stilletjes naar het toilet. Daar zat ik dan met dat witte staafje in mijn had. Ik deed netjes wat de bijsluiter me opdroeg en nu was het wachten geblazen. 2 minuten hadden nog nooit zo lang geduurd. Ik durfde amper te kijken. Maar toen ik al mijn moed bijeen raapte en ik die twee duidelijk zichtbare streepjes zag kon mijn geluk niet op. Ik moest mezelf dwingen om nog even stil te zijn. Zo dadelijk zou het begin van de dag aanbreken en de kinderen mochten nog niets weten. Ook Bram liet ik nog even in het ongewisse.

Toen de kinderen eindelijk naar school waren en Bram netjes had plaatsgenomen achter zijn computer boven, was ik in de living aan het ijsberen. Hoe zou hij reageren? Zou hij verrast zijn? Blij? Angstig? Ik had al in mijn hoofd voorbereid hoe ik het hem zou zeggen. Ik vulde een glazen potje met water en nam een rubberen heel ‘kiekske’ ik schreef er 3 op. Met een heel bang hartje ging ik onderaan de trap staan en riep ik: “Liefje, doe eens je ogen dicht!” “Waarom?” vroeg hij. “Doe nu maar gewoon” zei ik. Ik ging naar boven, ging voor hem staan en hij opende zijn ogen. De eerste seconden moest alles nog doordringen, maar al snel wist hij wat mijn boodschap betekende. Zijn gezicht sprak boekdelen. Hij was ontzettend blij en mijn angst, smelte als sneeuw voor de zon…

Terug van weggeweest.

Hier ben ik dan terug. ‘Long time no see’ I know.

Ondertussen is er ontzettend veel veranderd in mijn leven. Ik heb mijn job in het onderwijs opgegeven. Heb ondertussen gewerkt als sales support officer, ben op reis geweest naar Frankrijk met Bram en de kiekskes.

And last, but not least…

Ik ben in blijde verwachting van een zoon 🙂 Het beste wat mij ooit is overkomen. Jullie krijgen hier nog uitgebreid verslag van. Ik heb jullie een beetje op jullie honger laten zitten.

To be continued…

black leather girl

Het moest er toch eens van komen he…

Vorige week donderdag waren Bram, de kinderen en ik in Gent. We liepen wat te kuieren door de Veldstraat. We passeerden de H&M en Tila vroeg: “gaan we hier eens binnen?” Muizeke Tila begint het te kennen, de winkels waar ze mooie kleren hebben voor haar. Gelukkig heeft ze de Zara nog niet ontdekt :).

Kiekske nummer 2 vroeg al even naar een salopette, dus het leek ons een goed idee om eens te gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Maar tussen die rekken met broeken vond Tila nog veel andere spulletjes die ze mooi vond. En ja hoor, ook een zwart leren jasje, net zoals ik die dag aan had. Even poseren voor de foto! Wat een stoer mevrouwtje. Zalig hoe ze dat gevoel voor mode ook heeft. Het jasje bleef in de rekken hangen, maar we gingen wel naar huis met 3 kleedjes en een salopette.

Het wordt tijd dat ze dan eens aan een vakantiejob begint 😉

twinning is winning 😉

Zonnebloemgeel…

Enkele weekends geleden gingen Bram en ik richting Gent. In het ICC werd er een grote antiek en brocante markt georganiseerd. Eenmaal aangekomen was de opkomst groot. Mensen waren allemaal op zoek naar pareltjes. Naast de echte antiekverzamelaars/verkopers bevonden zich ook, euhm, anderen zullen we ze noemen. Mensen met verstorven kinderpantoffels, dvd’s die ‘maar’ 322 krassen hebben, chinese kimono’s. één man trok onze aandacht.

Letterlijk, de geur kwam je neus al binnen van enkele meters ver. Een ‘droge worstenkraam’, dit tart toch elke verbeelding. Sta daar maar eens een ganse dag naast.

Net als ik dacht dat deze voormiddag vruchteloos zou zijn voor ons, vond ik prachtige gele oorbellen. Zonnebloemgele oorbellen. Echte retro pareltjes…

Ja lap, ik ben ze al kwijt…

Takenbord maken

Woensdagnamiddag, tijd om iets leuk te doen en dit kan zeker ook thuis. De kiekskes gaan elke woensdag van 15u20 tem 17u naar de tekenschool. De tijd daarvoor proberen we altijd iets leuk te doen; met lego iets bouwen, schilderen, tekenen. Finn moest vandaag een mindmap uitbouwen voor school. Aangezien dit Bram zijn branche is, ging hij samen met hem aan de slag.

Tila en ik besloten samen een takenbord te maken voor thuis. De kiekskes moeten niet veel doen in huis, want het blijven kinderen, maar we willen ze wel leren dat ze af en toe moeten helpen in het huishouden. Tot nu toe vroegen we hun gewoon om eens de vaatwas te legen of de poezen te voederen. Vaak werd dit onthaald met veel gemopper. Niet leuk dus. Met dit takenbord hopen we dat het voor hun duidelijk is wat ze moeten doen en wanneer ze klaar zijn met hun ‘taakjes’. Structuur biedt hopelijk minder gemor en boze gezichten. Duimen maar…

Takenbord Finn.

70 ste paar, dat moet gevierd worden ;)

Iets meer dan een maand geleden was ik boven met Tila. Bram en ik gingen op date en ik wist niet welke schoenen ik aan moest. Ik schakelde mijn vriend zijn hulp in. Tila wou mee helpen kiezen (stiekem hoop ik dat er ook een fashionista in haar schuilt) .

éénmaal boven herinnerde Tila mij er aan dat ik toch wel héél véél schoenen had. Ze besloot ze te tellen. ‘Hoeft niet hoor’ dacht ik. Tila is een wiskundige krak, dus ik wist dat de uitkomst, hoe confronterend ook, juist zou zijn. 69, ja je leest het goed, 69 paar schoenen in mijn bezit. Jeetje, nooit gedacht dat het er zo veel waren. ‘Dat is wel geen mooi getal hè Elke’ zei die plusdochter toen. ’70 is beter, of beter nog 100.’Ze heeft het begrepen. Zo gezegd, zo gedaan. Enkele weken later was ik bij mijn mama ( Ik was bijna jarig) en wat had ze gekocht? Je raadt het nooit. Nou ja, paartje 70 en ze zijn prachtig 🙂

prachtig, toch?!

Eerst blogbericht= bibberende knieën.

Mijn eerste blogberichtje, spannend zeg. Ik had al enkele weken het idee om een blog op te starten, maar hoe begin je aan zoiets? Waarover ik wou schrijven was zo klaar als een klontje. Mijn leven veranderde ongeveer een 8 maand geleden, toen leerde ik mijn nieuwe vriend kennen. Wat een fantastische man. Ongeveer een maand later leerde ik zijn kinderen kennen. Allebei schatjes van patatjes. Ik heb ondertussen al heel veel meegemaakt met hun. Dus dit moest de leidraad van mijn blog worden…